శోగ్గాడి పెళ్లి

వీడికి పాపం లేక లేక పెళ్లి కుదిరింది. కుదిరింది కదా.. తిక్క కూడా కుదురుతుందిలే అని అనుకున్నారంతా. కానీ సహజంగానే అది ఎక్కువై కూర్చుంది.. కాదు కాదు.. నిలబడి నాట్యాలు కూడా చేసింది, వీడి చేత చేయించింది. రకరకాల భంగిమల్లో వచ్చేవాడు పాపం ఆఫీసుకి. అలా వస్తున్న రోజుల్లో ధగధగ మెరుస్తున్న కరెంటు స్థంభం లాగా ఉండేవాడు. పెళ్లి కుదిరిందో లేదో - పల్లెటూళ్ళో మారుమూల వెలగాలా వద్దా అనే సందేహం నుండి బయటపడలేక  కొట్టుకుంటూ బితుకు బితుకుమంటున్న బల్బ్ లాగా తయారైంది పాపం వీడి పరిస్థితి. అవును మరి.. దానిక్కారణాలున్నాయిలే. అతి సహజంగానే... వీడి ఈ పరిస్థితికి కారణం ఆ అమ్మాయే అని అనిపించే అవకాశం ఉంది. కానీ అది తప్పు. పాపం ఆ అమ్మాయిదేం తప్పు లేదు. అంతా వీడి స్వయంకృతాపరాధం. వెధవ.. కడుపులో చల్ల కదలకుండా హాయిగా ఉన్న ప్రాణానికి కొని తెచ్చుకున్నాడు వేరే టీంలో చేరిపోయి. ఇక్కడున్నప్పుడు అసలు పని చెయ్యాలో వద్దో ఓ నాలుగు రోజుల పాటు ఆలోచించుకుని ప్రశాంతంగా..నెమ్మదిగా..నింపాదిగా మొదలుపెట్టి పని పూర్తిచేసే పరిస్థితి వాడిది. ఇప్పుడు కూడా వాడు అదే ఆలోచిస్తున్నాడు. కాకపోతే పని చెయ్యాలో వద్దో అని కాదు. అసలు పని చెయ్యటం ఎప్పుడు ఆగితే అప్పుడు వెళ్ళి ఓ నాలుగు రోజులకి సరిపడా ఊపిరి పీల్చుకుందాం అనే విషయం గురించి. నిజం చెప్పాలంటే కనీసం ఇది ఆలోచించటానిక్కూడా వాడికి సమయం లేదు. ఆ లెవెల్లో చావగొట్టి చెవులు మూస్తున్నారు వీణ్ణి కొత్త టీంలో. సరిగ్గా అక్కడికెళ్ళిన అతి కొద్దిరోజుల్లోనే  వీడికి తిక్క కుదిరింది...సారీ.. పెళ్ళి మాత్రమే.

ఇప్పుడు పెళ్ళి కుదిరిందని ఆనందించాలో.. లేక పెళ్ళి ఇప్పుడు కుదిరిందని బాధపడాలో తెలీక అలా రోజులు వెళ్ళబుచ్చుతున్నాడు పాపం.

పెళ్లి కుదరకముందు రకరకాల అవతారాల్లో వచ్చేవాడు. అన్నయ్యల చొక్కాలు తమ్ముళ్ళకీ, అక్కల డ్రెస్ లు చెల్లెళ్ళకీ వచ్చినట్టు.. చిన్నప్పుడు వీడి చెల్లెలు స్కూల్ కి వెళ్తూ పెట్టుకున్న హెయిర్ బాండ్స్, పెళ్ళయ్యి అత్తగారింటికి వెళ్ళేప్పుడు వీడి మొహాన కొట్టేసి వెళ్లినట్టుంది.. ఆ విధంగా సంక్రమించిన ఆస్థిని ఇప్పుడు వీడు వాడుకుంటున్నాడు. అలా వాటిని పెట్టుకుని వాడు ఆఫీసులోకి వస్తుంటే, వాడి అందం చూసి అమ్మాయిలంతా వాడి వెంటపడేవాళ్ళు (తిట్టటానికి). అలాంటిది ఇప్పుడు.. ఎందుకీ జీవితం అనిపించేస్తోందట వాడికి. కాబోయే పెళ్ళాంతో పట్టుమని పది నిమిషాలు ఫోన్ లో మాట్లాడుకోనివ్వకుండా, రుబ్బురోలుకీ వీడి బతుక్కీ తేడా లేదు అన్నట్టుగా తయారుచేశారు వీణ్ణి. అదేదో సినిమాలో లాగా.. వీడి బతుకు జయమాలిని తాగిన మజ్జిగ్లాసు లాగా తయారైంది. దాని ప్రభావమో ఏంటో.. అంతటి శోగ్గాడు కూడా ఈ మధ్య అ-శోగ్గాడైపోయి వస్తున్నాడు ఆఫీసుకి.

ఆడపిల్లలకి ఉంటే బావుంటుంది అనుకునే పెద్దపెద్ద కళ్ళు వీడికున్నాయి. చుట్టుపక్కల పిల్లలు అల్లరి చేస్తుంటే వాళ్ళ తల్లులు వాళ్ళని బూచాడికి పట్టిస్తానని చెప్తూ వీణ్ణి చూపిస్తుంటే కిక్కురుమనకుండా

పెట్టింది తిని స్కూల్ కి వెళ్ళొస్తున్నారట ఈ మధ్య. దాంతో ఆ పిల్లలు క్రమశిక్షణతో పెరుగుతున్నారట. ఆ రకంగా వీడు సమాజానికి గొప్ప సేవ చేస్తూ వీడికి తెలీకుండానే ససేకుడు (సమాజ సేవకుడు) అయిపోయాడు.

సరే... పెళ్లి దగ్గరికొస్తోంది కదా... ఓ పదిహేనిరవై రోజులపాటు సెలవు అడుగుదామని మేనేజర్ దగ్గరికెళ్ళాడు. వాడి గోడు విని మేనేజర్ ఒక్క చూపు చూశాడు. ఆ చూపులో "ఒక పక్కన క్వార్టర్ ఎండింగ్ హడావిడి అవుతుంటే నువ్వు పెళ్లి చేసుకుంటానంటావా.. ఆయ్.. హన్నా.." అనే అర్ధం..! సీన్ కట్ చేస్తే.. మనవాడు డెస్క్ దగ్గర ఆడిటింగ్ లో చాలా బిజీగా ఉన్నాడు. రెండు రోజుల తరవాత మళ్ళీ ఓ సారి బేరం చేద్దాం అని మేనేజర్ దగ్గరికెళ్ళి... సాఆఆర్ అని సాగేసరికి.. 'ఆదివారం కదయ్యా పెళ్లి.. అయితే శనివారం ఒక్కరోజు సెలవు తీసుకో చాలు' అన్నాడట. అది విని 'శనివారం సెలవే కదా సార్' అనేసరికి, 'అవును కదా.. ఈ లెక్కన నీకు అసలు సెలవుతో పనే లేదు. ఇంకేం.. పెళ్ళయ్యాక మామూలుగా సోమవారం ఆఫీసుకి వచ్చేయి' అని చెప్పగానే వీడికి గొంతులో పచ్చి కొబ్బరిబొండాం పడినట్టైంది. సరే, చివరికి ఎలాగో వీడి అదృష్టం పుచ్చి, లాంగ్ లీవ్ మంజూరు అయింది.. పెళ్లి ముందు శుక్రవారం, పెళ్లి తరవాత సోమవారం. దాంతో మనోడు ప్రపంచాన్ని గెలిచినంత సంతోషంతో గంతులేసుకుంటూ వెళ్లి.. మళ్ళీ ఆడిట్ లో తల-మునకలేశాడు.

వేదిక.. పెళ్లి మండటం!!!

తారాగణం... సదరు సోగ్గాడు, పెళ్లి కూతురు, చుట్టుపక్కల జనాలు... వాళ్ళ మధ్యలో ధగధగా మెరుస్తూ వాడి మేనేజర్.

సమయం.. ముహూర్త సమయమే.

సందేహం... పెళ్లికొడుకు మనసులో.

విషయం ఏంటంటే... వీడు చేసేది ఆడిట్ కదా, అది నరనరానా జీర్ణించుకుపోయిందేమో... అసంకల్పితంగానే "ఎవరయ్యా ఈ పని చేసిందీ..." అంటూ ఒక్క అరుపు అరిచేశాడు.

"ఏవైంది అల్లుడు గారూ..." - వాళ్ళ మావగారు..!

"ఏవైందిరా..." - వాళ్ళ నాన్న గారు..!

"ఏవయిందండీ .." - పెళ్లి కూతురు..!

"ఏవైంది బా...బూ.." - వాళ్ళ అత్తగారు..!

(నింపాదిగా - మనసులో) "ఏమయిందబ్బా.." - వాడి మేనేజర్.

ఇంతమంది అరిచింది వాడికి వినిపించలేదు కానీ.. మనసులో ఆరా తీస్తున్న మేనేజర్ గారి మాట మాత్రం మైక్ లో చెప్పినంత స్పష్టంగా వినిపించింది వాడికి. దాంతో వెంటనే ఆయన వైపు చూస్తూ ఖోపంగా... 'చూడండి సార్, ఎవరో ఈ కాంట్రాక్టుని ఆడిట్ చెయ్యకుండానే సబ్మిట్ చేసారు. అసలు దీన్ని ప్రాసెస్ చేసింది ఎవరు, వాళ్ళ పేరు కూడా రాయలేదిక్కడ. మొన్నటికి మొన్న.. మన టీంలో గణేష్ వచ్చి ఆడిట్ చెయ్యమంటూ పేపర్స్ సబ్మిట్ చేస్తే, అందులో బండబూతులున్నాయి. అలాంటిది... జీవితాంతం ప్రభావితం చేసే విషయం.. దీన్ని ఆడిట్ చెయ్యకుండా ఎలా ముందుకెళ్ళేది. ఇలాగైతే ఎలా? నేనొప్పుకోనంతే" అంటూ బెట్టు చేసేసరికి వాళ్ళ మావగారి మొహం ఒక్కసారిగా ఆడిట్ చెయ్యని కాంట్రాక్టు కాపీ లాగా తయారైంది. 'ఇప్పుడా ఆడిట్ గోల అవసరమా.. ప్రశాంతంగా తాళి కట్టరా' అని వాళ్ళ నాన్నగారు చెప్పినా వినట్లేదు. పరిస్థితి వేడెక్కుతోంది. వాళ్ళ మావగారికి ముచ్చెమటలు. ఫైనాన్సు అల్లుడు అంటే ఇంత ఖచ్చితంగా ఉంటాడా అని ఆయనకి తెలిసొచ్చింది ఆ రోజు. పెళ్లికూతురు తరపు వాళ్లకి ఏం చెయ్యాలో తెలీక.. కాళ్ళలో షాక్ లు మొదలయ్యాయి (వీడికి కాబోయేది కరెంట్ పెళ్ళాంలే. ఆ అమ్మాయి ఎలక్ట్రిసిటి డిపార్టుమెంటులో ఇంజనీర్..) ఈలోగా పెళ్లికొడుకు తల్లి.. చిన్నప్పుడు హోంవర్క్ చెయ్యనప్పుడు వాణ్నిచూసిన ఒక హింసాత్మకమైన చూపు చూశారు. అయినా వీడు లొంగలేదు. దాంతో వీడు పెద్దోడైపోయాడని అందరికీ అర్ధమైంది. ఈలోగా నేను కలగజేసుకుని 'ఒరేయ్.. ఆ ఆడిట్ ఏదో నేను చేస్తాలే కానీ, నువ్వు కానీరా' అని చెప్పా. లాభం లేకపోయింది. వీడు ఎర్రబడ్డ ఇన్వాయిస్ మొహంతో ఊగిపోతున్నాడు (కళ్ళు పెద్దవి చేసుకుని..).

ఇంతలో ఆపద్బాంధవుడు.. అదే.. మా మేనేజర్ గొంతెత్తారు. ఆయనకి తెలుసు.. వీడిని ఎలా చల్లబరచాలో. "ప్రస్తుతానికి నేను interim approval ఇస్తున్నాను.. U can proceed" అని SMS పంపించారు. మెయిల్ లో అప్రూవల్ పంపించాను అని చెప్తే వీడు ఉన్నఫళాన పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి మెయిల్ బాక్స్ చెక్ చేసుకుంటాడేమో అని కూడా అనిపించింది వీడి వాలకం చూస్తుంటే. ఆ SMS చూసుకుని.. అప్పుడు వాడు చల్లబడి.. "తాళి ఎక్కడా.." అని అరిచేసరికి "మింగేస్తా" అన్నట్టుగా బ్రహ్మగారికి వినిపించేసరికి వాడి చేతికి తాళి అందించారు ఆయన. ఈ అదరగండంగాడి వాలకం చూసి సదరు బ్రహ్మగారు బహుశా పెళ్ళిళ్ళు చేయించటం మానేసి ఉంటారని నా అనుమానం. ఒకవేళ చేయిస్తున్నా, ఫైనాన్సు డిపార్టుమెంటులో చేసే పెళ్లి కొడుకుల గురించి బాగా ఆరా తీసి, అందులోనూ అశోక్ అనే పేరుగల వాళ్ళెవరూ లేరని నిర్ధారించుకుని కానీ వెళ్లరేమో పెళ్లి సంభావన తీసుకోటానికి.

పెళ్ళయ్యాక.. వాడి కొలీగ్స్ ని.. అంటే మమ్మల్ని కలవటానికొచ్చి మాట్లాడుతూ, అప్పుడే అటుగా వెళ్తున్న వాడి మరదల్ని పిలిచి ఉన్నట్టుండి నా వైపు తిరిగి.. "అదిరా విషయం" అన్నాడు. పెళ్లి చేసుకున్నందుకు ఒక మరదలు దొరికిందని సంతోషంగా చెప్తున్నాడో.. లేక అందరి ముందూ, ఒకమ్మాయితో మాట్లాడే ధైర్యం వచ్చిందని ఈ తింగరోడు నిరూపించుకుంటున్నాడో మాకు అర్ధం కాలేదు.

భోజనాల దగ్గర మరో తంతు. వంకాయ కూరలో ఉప్పెక్కువైంది.. అసలు ఏ రూల్ ప్రకారం వేశారు ఇంత ఉప్పు? ఎవరయ్యా వీళ్ళకి అనుమతి ఇచ్చింది? టాక్స్ లో తేడా వచ్చేస్తుంది ఇలా అయితే.. పిలవండి వాళ్ళ మేనేజర్ ని.. అప్ప్రూవల్ మెయిల్ ఉందా ఇంత ఉప్పు వెయ్యటానికి... ఠా..ఠూ...ఠ్... అంటూ చిందులేస్తున్నాడు. ఈలోగా వెనక నుండి వీడి మేనేజర్ గారొచ్చి, మొహం మీద చిరుమందహాసంతో వాడి భుజం మీద చేతులేసేసరికి.. వీడు కంట్రోల్ అయ్యాడు. లేదంటే మాడిపోయిన వంకాయ కూర అయిపోయేది పరిస్థితి వీడి ధాటికి.

కాంట్రాక్టు ఆడిట్ అయ్యి ఉండకపోతే.. మేనేజర్ అప్ప్రూవల్ లేనిదే ముందుకు కదలకూడదనే కఠిన నిబంధన వీడిచేత ఎంత పని చేయించిందో ఆ రోజు చూశాం. ఆ మరుసటి రోజు, మేనేజర్... "పెళ్లి కాబోతున్నవాళ్ళెవరైనా సరే... పెళ్ళికి ముందు పదిహేను రోజులపాటు ఆడిట్ లో ఉండకూడదు" అని చెప్తూ, నిబంధనలని సడలించారు.

సోగ్గాడు అ-శోగ్గాడు అవ్వటం...వాడి పెళ్లి ఆఫీసులో నిబంధనలనే ప్రభావితం చెయ్యటం చూశాక...పాపం ఆ కరెంట్ పెళ్ళాం ఈ ఫైనాన్సు మొగుణ్ణి ఎలా భరిస్తోందో అనిపిస్తోంది. వీడెళ్లి ట్రాన్స్ఫార్మర్లకి ఆడిట్ చేస్తున్నాడో.. లేక ఆ అమ్మాయి వచ్చి వీడి కాంట్రాక్టు కాపీలకి ఫ్యూస్ లు అంటిస్తోందో... ఏంటో.. వీళ్ళిద్దరూ కలిసి ఏం చేస్తున్నారో.. అంత అయోమయంగా ఉందిలే.

పెళ్ళైన సంతోషంలో వీడి బుర్ర పని చెయ్యటం మానేసిందని అందరూ అనుకున్నారు.

పెళ్ళైన వత్తిడిలో వీడికి లేని బుర్ర పూర్తిగా పాడైపోయింది అని నేననుకున్నాను.

ఒక రోజు

గత కొన్ని రోజులుగా అడగాలనుకుంటూ, ధైర్యం చాలక.. ఇక లాభం లేదని "ఒక రోజు" నేనే అడిగేశాను.. నువ్వు నాకేం ఇచ్చావు అని. ఏం మాట్లాడలేదు. మళ్ళీ రెట్టించి అడిగాను."ఇన్నాళ్ళుగా నాతో ఉన్నావు.. నేనే ఆత్మీయుణ్ణి అన్నావు.. నన్ను ప్రేమిస్తున్నానన్నావ్. నేను లేకపోతే నువ్వు లేనట్టే అని కూడా అన్నావు.. మరి నువ్వు నాకేం ఇచ్చావు" అని. అప్పుడు ఆ రోజు నా వైపు చిరుమందహాసంతో చూసింది. నేను నీకేం ఇచ్చానో, నీకోసం ఏం చేశానో చెప్తాను కానీ... నిన్ను ఇంతగా ప్రేమిస్తున్న నాకు, నిన్నే వెన్నంటి ఉంటున్న నాకు నువ్వేం చేశావో చెప్పు మరి అని అడిగింది.

అంటే నేను ఏదో ఒకటి ఇస్తేనే నువ్వు ఇస్తావా. ఇంతేనా ప్రేమంటే.. ఇదేనా అభిమానం అంటే. ఏదో ఒకటి ఇచ్చిపుచ్చుకుంటేనే కానీ నా దానివి కావా నువ్వు అని అడిగాను. అట్లాగని నేను అనలేదు కదా. నా వాడివైనప్పుడు నువ్వు నాకు ఏదో ఒకటి ఇస్తావనే ఆశ ఉంటుందిగా. ఆ ఆశతో, చనువుతో అడిగాను అంతే అని చెప్పింది. 'నీకు నచ్చుతుందని ప్రతిరోజు పొద్దున్నే లేచాక మనస్ఫూర్తిగా సంధ్యావందనం చేస్తున్నాను కదా' అని చెప్పాను. 'అది నువ్వు నీ  క్రమశిక్షణ కోసం చేసుకున్నది, అంతే కాని నా కోసం కాదుగా' అన్నది. 

'కార్యాలయానికి వెళ్ళి నేను నిర్వర్తించాల్సిన బాధ్యతని చిత్తశుద్ధితో నిర్వర్తించానుగా' అని చెప్పాను. 'అది నీ జీవితం కోసం చేసుకున్నది, నువ్వు అది చెయ్యకపోయినా నాకొచ్చే నష్టం ఏంటి' అని అదిగింది. 'నా జీవితం అంటే అందులో నువ్వు లేవా' అని అడిగాను. 'ఉన్నానేమో.. కానీ నన్ను పొషించటానికి నువ్వు ఏదో ఒకటి చెయ్యాల్సిందే.. తప్పదు కాబట్టి చేస్తావు. కానీ నాకోసం మాత్రమే అన్నట్టుగా ఏం చేశావు' అని మళ్ళీ అడిగింది.

'నలుగురికీ సహాయపడాలని చెప్తూ ఉంటావుగా.. అందుకే నాకు చేతనైనంతలో ఈ రోజు కొంతమందికి సహాయపడ్డాను' అని చెప్పాను. 'అది నీ మానసిక తృప్తి కోసం చేసుకున్నావు. నాకోసం కాదుగా' అని అనేసింది. 'అదెలా.. నువ్వే కనుక రాకపోతే ఈ రోజు నేను వాళ్లకి సహాయం చెయ్యగలిగే వాణ్ణే కాదు. నువ్వు నా దగ్గరికి వచ్చినందుకు గాను సంతోషంతో నేనీ పని చేశాను. అలా చెయ్యటం వల్ల.. సంతోషించి నువ్వు ఎప్పటికీ నా దగ్గరికి వస్తూనే ఉంటావని, నా దగ్గరే ఉండిపోతావని నా ఆశ' అని చెప్పాను. ఈ సమాధానంతో తృప్తి చెంది ఆ రోజు చిరునవ్వుతో చూసింది నా వైపు.

అయినా మళ్ళీ అడిగింది.. 'నేను వచ్చినందుకే నువ్వు వాళ్లకి సహాయం చేసినా కూడా అది నీకు ఆనందం కలిగించేదే కానీ నాకోసం  కాదుగా' అనే సరికి ఒకింత కలుక్కుమన్నది మనసులో. 'అదెలాగబ్బా.. నీకు నేను ప్రత్యక్షంగా ఏం చెయ్యలేదేమో. కానీ నువ్వే కనుక రాకపోతే నేనీ పని చెయ్యగలిగి ఉండేవాణ్ని కాదుగా. అందుకే నీ రాక వల్ల సంతోషంతో నేనీ పని చేశాను' అని చెప్పాను. వీడికి చేతనైనంతలో ఏదో ఒకటి చేశాడులే అనుకుందేమో, ఆ రోజు ఆ విషయంలో మాత్రం నన్ను వదిలేసింది.

'ఇవాళ పొద్దుణ్ణుండి నా చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళకి సంతోషం కలిగించేలా ప్రవర్తించాను' అని చెప్పాను. 'అది నువ్వు నీ తోటి వాళ్ళతో సత్సంబంధాలు ఉండటానికి చేసిన పని. అది చెయ్యకపోతే నీకే నష్టం... నాకేం' అని వెక్కిరించింది. అలా అనేసరికి నేనేమీ మాట్లాడలేకపోయాను.

'నువ్వు లేనిదే భోజనం కూడా నాకు చెయ్యాలనిపించేది కాదు... అందుకే భోంచేసేప్పుడు కూడా నిన్నే తలచుకున్నాను' అని చెప్పాను. 'నన్ను తలచుకున్నందుకు నాకు సంతోషమే. కానీ అసలంటూ నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం, ప్రాణం కూడా. అందుకే భోజన సమయంలో నన్ను తలచుకోకపోయినా నేను వస్తూనే ఉంటాను కదా. మరి అలాంటప్పుడు నువ్వు నాకు చేసిందేముంది ఇందులో' అని అడిగింది. నాకు ఒకింత చిన్నతనం అనిపించింది. కొంత కోపం కూడా వచ్చింది.

'నా కుటుంబ సభ్యులకి ఈ రోజు ఏం కావాలో అన్నీ అందేలా ఏర్పాట్లు చేశాను. దాంతో వాళ్ళంతా సంతోషంగా తృప్తిగా ఉన్నారు' అని చెప్పాను (ఇది కొంతవరకు అబద్ధమేమో కూడా). 'అది నీ కుటుంబ సభ్యుల కోసం, వాళ్ళ ఆనందం కోసం, సౌఖ్యం కోసం నువ్వు చేసుకున్న ఏర్పాట్లు. తద్వారా నువ్వు సంతోషంగా ఉంటావు. అలాంటప్పుడు అందులో నాకు చేసిన ఉపకారం ఏముందని' అంటూ వెటకారంగా చూసింది నన్ను. దాంతో చిర్రెత్తుకొచ్చింది నాకు. 'అంటే నా వాళ్ళు నీ వాళ్ళు కానట్టేనా' అని అడిగాను. 'నీ వాళ్ళు నా వాళ్ళు అయితేనే కదా నేనీ రోజున నీతో ఉంటున్నది.. మరి అలాంటప్పుడు వాళ్ళు నా వాళ్ళు కాకుండా ఎలా ఉంటారు. వాళ్ళు నా వాళ్ళు అయినప్పటికీ, నీ నుండి నాకంటూ ప్రత్యేకంగా ఏదో ఒకటి నేను ఆశించటం తప్పా' అని అడిగింది.

'నువ్వెప్పుడూ నాకు చెప్పే ఆ 'సమాజ శ్రేయస్సు' కోసం ఏం చేస్తే బావుంటుందో నలుగురితోనూ వివరంగా చర్చించాను. సలహాలివ్వటమే కాదు.. నాకు చేతనైనంతలో ఆచరించి కూడా చూపించాను. అది చాలదా' అని కొంచెం గట్టిగానే అడిగాను. 'ఇదిగో.. ఇలా కోప్పడితే నేను మళ్ళీ రాను.. వచ్చినా నీతో మాట్లాడను' అంటూ లేచి నిలబడేసరికి ఒక్కసారిగా భయం వేసింది. ఎందుకంటే .. తనను విడిచిపెట్టి నేను ఉండలేను. తను నా ప్రాణం. వెంటనే నన్ను నేను తమాయించుకుంటూ "కోపం ఏం లేదులే, మాములుగానే అడిగాను. ఇది చాలదా చెప్పు.. ఇంకా నేనేం చేస్తే నీకు నచ్చుతుంది అని అడిగాను. "ఏం చేస్తే నచ్చుతుంది అంటే... అది నీకే తెలియాలి. అన్నీ నేను అడిగాక ఇస్తే నీ గొప్పతనం ఏముంది. నానుండి నీకేం కావాలని అనుకుంటున్నావు, నీకు ఏది దక్కితే ఆనందంగా ఉంటావు.. దేనివల్ల జీవితాంతం సుఖంగా సంతోషంగా ఉండగలనని నువ్వనుకుంటున్నావు. అది నిర్ణయించుకో ముందు. అప్పుడు నాక్కావలసింది ఏంటో కూడా నీకే తెలిసిపోతుంది అని చెప్పింది. 

నేను కొంచెంసేపు ఆలోచించాను. సమాధానం తెలీక కాదు.. ఎలా చెప్పాలో తెలీక ఆలోచించాల్సొచ్చింది. చివరికి నాకు తోచిన పధ్ధతిలో చెప్పేశాను.  

'..నా జీవితంలో కేవలం సుఖాలే కావాలని నేను కోరుకోవట్లేదు. అలాగని పని కట్టుకుని కష్టాలని ఆహ్వానించాలన్న ఉద్దేశ్యమూ లేదు. ఏది వస్తే దాన్నిస్వీకరించటానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను. ఒకరకంగా చెప్పాలంటే.. జీవితం అన్ని రుచులతో పాటు... శృతి బద్ధంగా.. రాగయుక్తంగా ఉండాలని... తద్వారా ఇక్కడ నీతో ఉన్నన్నాళ్ళూ.. నా మనసుకి నచ్చిన వాళ్ళతో కూడా ఉంటూ, వాళ్ళు కూడా నా వల్ల సంతోషంగా  ఉంటూ.. హాయిగా మనశ్శాంతితో గడిపెయ్యాలనుంది. పైన చెప్పినవి ఏం చేసినా, ఇది మాత్రం దక్కేలా కనిపించట్లేదు' అని చెప్పాను. 'అలాంటప్పుడు నువ్వు చెయ్యాల్సింది చిత్తసుద్ధితో చేస్తూ.. కావాలనుకున్న దాన్ని పొందటం కోసం కార్యదక్షుడవై ముందుకి వెళ్తూ.. అదే సమయంలో అందరితోను సఖ్యతతో వ్యవహరిస్తే.. నీకు కావలసింది తప్పకుండా దొరుకుతుంది కదా' అనేసింది. 'అది నాక్కూడా తెలుసు.. ఏదైనా కొత్త విషయం ఉంటే చెప్పు'  అని కొంచెం బుంగమూతి  పెట్టుకుని, వెటకారంగానే అడిగాను. 'అంటే నీకు విషయం తెలుసు కానీ, చెయ్యాల్సింది చెయ్యవన్నమాట నువ్వు' అనేసింది. ఓహో.. అంటే నాకు విషయం తెలుసు.. కానీ చెయ్యట్లేదు. తెలిసిన విషయాన్ని ఆచరణలో పెడితే సరిపోతుంది కదా అనుకున్నాను. ఇలా ఆలోచిస్తూ ఉండగా ఉన్నట్టుండి, ఎప్పటికంటే కూడా ఆ రోజు నా వైపు అత్యంత అందంగా...అనురాగంతో... వర్ణించటానికి కూడా కష్టం అనిపించేట్టుగా అవ్యక్తానుభూతి కలిగేట్టుగా.. స్వచ్చమైన, నిర్మలమైన నవ్వుతో నా వైపు చల్లని చూపులని ప్రసరిస్తూ నా తల నిమురుతూ అలా ఉండిపోయింది. ఆ చల్లదనంలో ఏదో ప్రపంచంలోకి వెళ్లిపోయానేమో.. ఉన్నట్టుండి ఏదో శబ్దానికి ఉలిక్కిపడ్డాను.

ఆ ఉలికిపాటుకి కళ్ళు తెరిచి చూసేసరికి... ఎదురుగా కిటికీలో నుండి కనిపిస్తున్న వేపచెట్టు కొమ్మల్లోంచి ఎంతో అందమైన నిర్మలమైన స్వచ్చమైన అనురాగంతో కూడిన నవ్వుతో.. నన్ను రమ్మని పిలుస్తూ.. 'మరో రోజు' నాకోసం ఎదురు చూపులు.

నా వెన్నంటే ఉంటూ, నన్ను వెన్ను తట్టి ప్రోత్సహించే "ఒక రోజు" నా కోసం చీకట్లోనే వచ్చేసి వెలుగులు విరజిమ్ముతూ ఎదురు చూస్తుంటే..  నేనేమో ఇంకా ఇలాగే ఉన్నానే మందబుద్ధిని అనుకుని గబగబా తయారైపోయాను.. కార్యదక్షతతో ముందడుగేస్తూ.

అమ్మమ్మ తీర్మానం

అమ్మమ్మ...

తెలుగు, సంస్కృతం.. ఉభయభాషా ప్రవీణురాలు. సంగీతం ఇరగదీస్తుంది.. వాయులీనం వాయించేస్తుంది..!

ఇంగ్లీష్ అంతగా రాకపోయినా రోజుకి ఒకసారైనా చాలానే పదాలు ఉపయోగిస్తూ మాకు డెత్ వారెంట్స్ ఇష్యూ చేస్తూ ఉంటుంది. అమ్మమ్మ జపాలు, పూజల గురించి చెప్పుకోవాలంటే ఆవిడ చదివిన అష్టాదశ పురాణాల తరవాత మనం ఒక నవదశ పురాణం చెప్పుకోవాలి. ఇదిగో ఈ చిన్న ఉదాహరణ.

 

ఆమె కడిగీ కడిగీ పాదాలు పాసిపోయాయి అంటే నమ్ముతారా? దాంతో డాక్టర్ గారు చాలా సీరియస్ గా 'నేనిచ్చిన మందులు కొంతవరకే పనిచేస్తాయి. సమస్య పూర్తిగా నయమవ్వాలంటే మీరలా నీళ్ళలో నానటం తిరగటం లాంటివి అజ్జెంటుగా మానెయ్యాలి. లేదంటే మీ ఇష్టం' అని చీవాట్లు పెట్టారు. అయినా మా అమ్మమ్మ వింటేగా..! ఆమె వదలందే ఈయన మాత్రం ఏం చేస్తాడు. రోజుకి కనీసం పదిహేను బకెట్ల నీటితో కడిగేస్తోంది కాబట్టే ఇలాంటి వ్యాధులు వస్తున్నాయి. తప్పించుకోలేక డాక్టర్ వంక దీనంగా చూస్తూ శ్రీ రామచంద్రులవారు డాక్టర్ గారితో "నన్నేం చెయ్యమంటారు డాక్టర్ గారు. ఇలా నీళ్ళలో తిరగటం నాకు మాత్రం సరదానా ఏంటీ. అదిగో.. హైదరాబాద్ లో ఉన్న ఆ మహాతల్లి వల్ల నాకీ కష్టాలు. వాళ్ళు బావుండాలీ, వీళ్ళు బావుండాలీ అంటూ.. వాళ్ళ అందరి సంగతినీ నేనే చూసుకోవాలంటూ, చెప్పిన పేర్లే చెప్పి, వివరించిన విషయాలే మళ్ళీమళ్ళీ వివరించి.. ఒక్కొక్కళ్ళ పేరు చెప్పి ఒక్కో బకేటెడు నీళ్ళతో నా కాళ్ళు కడిగి పారేస్తోంది. అందరూ కొలుస్తున్న నా కాళ్ళలో ఏం లేదు సార్. అంతా ఆవిడ చేతుల్లోనే ఉంది!" అన్నాడు. 

అవును మరి... డాక్టర్ గారు చీవాట్లు పెట్టింది అమ్మమ్మకి కాదు.. రాముడికే.

 

"ఆ రోజుల్లో శబరి ఎంగిలి పండు ఇస్తున్నా సంతోషంగానే తిన్నాను. అలాగని ప్రతిరోజు నాకు ఎంగిలిదే పెడతానంటే ఎలా సార్. ఆ మధ్య ఎప్పుడో ఓ సారి ఈవిడ చేత కాళ్ళు కడిగించుకున్నాను. అంతే.. ప్రతి రోజు ఇన్నేసి నీళ్ళతో.. హుమ్మ్..! చూడండి సార్, చివరికి ఆవిడ నా కాళ్ళు కడిగిన నీళ్లన్నీ ఇలా నా కళ్ళలో నుండి వచ్చేస్తున్నాయి పెల్లుబికి! మీరే ఏదో ఒక ఉపాయం చెప్పండి" అని వేడుకోలుగా అడిగాడు పాపం. 

 

డాక్టర్ గారన్నారు.. 'పోనీ మీ బాస్ ని అడిగి వేరే ఊరికి బదిలీ చేయించుకోండి అని. నా మొహంలే. నాకు ఆ అదృష్టం కూడానా మహాప్రభో.. కనీసం ఆ ఆప్షన్ కూడా లేదు నా బతుక్కి. బాస్ అంటే నేనే.. నేనంటేనే నా బాస్. ఆ మధ్య ఓ సారి కొన్ని సెటిల్మెంట్స్ చెయ్యాల్సొచ్చి నేనే మారు వేషంలో ఇలా కొంత కాలం పాటు ఈ భూమ్మీద ఉన్నాను. అంతే.. ఫినిష్.. దాని పర్యవసానం... ఇప్పుడీ పెద్దావిడ చేతుల్లో నా బతుకు పాసిపోవటం. విచిత్రం చూడండి.. వీళ్ళాయన కూడా నా భక్తుడే.. కానీ ఆయన మరీ ఇంత వైల్డ్ కాదు. అలా ఓ దణ్ణం పెట్టుకుని వదిలేస్తాడు. ఈవిడే ఇలా. పోనీ తినటానికి ఏదైనా పెడుతుందేమో అనుకుంటే, రోజు ఓ చెంచాడు పంచదారో, ఇంకొంచెం భక్తి ఎక్కువైతే ఓ చిన్న గిన్నెడు పొంగలీ, లేదంటే పులిహోర. ఇవేగా నాకు. పోనీ అవైనా నాకు పూర్తిగా పెడుతుందా అంటే.. నాకు అలా వాసన చూపించటానికి దగ్గరికి తీసుకొస్తుంది. ఈలోగా.. అదిగో ఉన్నాడుగా వాళ్ళ మనవడు...ఆ దరిద్రుడు కాంబోడియా వరద బాధితుడిలాగా చూస్తూ నిలబడగానే వాడి చేతుల్లో నాకోసం చేసిన నైవేద్యాన్ని పెట్టి పంపించేస్తుంది. పోనీ ఆ కోతిగాడు.. అదే.. వాళ్ళ మనవడు.. నా పాదపూజ అవుతున్న సమయంలో వస్తాడా అంటే.. అహా.. రాడు.. సరిగ్గా నైవేద్యం సమయానికి తయారవుతాడు. అక్కడ ఇంటిముందు గేటు దగ్గర కూర్చుని అడుక్కుతినేవాళ్ళు తింటున్నట్టుగా పులిహోర పొంగళ్ళని తినేస్తూ ఉంటాడు కక్కుర్తి మొహంగాడు' అని వాపోయాడు పాపం రామయ్య.

 

ఎక్కడో సముద్రం కింద ఉన్న పెద్దాయన కూడా ఈవిడ పూజల ధాటికి ఇల్లు ఖాళీ చేసి అండమాన్ నికోబార్ అడవుల్లో తలదాచుకోవాల్సిన పరిస్థితి. అదీ మా అమ్మమ్మ పవర్.

 

                                                       ***********************

 

మొన్నొక రోజున.. ఈవిడ జపాలు, పూజలు అన్నీ అయిపోయాక కాలక్షేపానికి చదువుకోటానికి ఆంధ్రజ్యోతి దిన పత్రికలో వచ్చే ఆదివారం పుస్తకం ఇమ్మంది. నాకు తెలుసు, ఈ విషయంలో మొగుడు పెళ్ళాలు తెలంగాణా ఆంధ్రా జిల్లాల నేతల్లాగా... ఆదర్శ దంపతుల్లాగా వాదించుకుంటారని. కాబట్టే ఆనాడు "ఈనాడు" కూడా తెచ్చి ఉంచాను ముందే. ఎందుకంటే... అమ్మమ్మకి తీరిక దొరికి సరిగ్గా ఆ పుస్తకాన్ని పట్టుకునే సమయానికే, తాతయ్య సంధ్యావందనాలు, దేవతార్చనలు భోజనం పూర్తయ్యి ఆ పుస్తకం పట్టుకునే సమయం రానే వస్తుంది. అందుకే నా జాగ్రత్తలో నేనున్నాను. ఆ విధంగా ఆ పూటకి ఆ విషయంలో భారత్ నేపాల్ మధ్య ఉన్నంత సత్సంబంధాల లాంటివి వాళ్ళిద్దరి మధ్యా నెలకొల్పటంలో నా కృషి పరిఢవిల్లిందన్నమాట. నా ఈ తెలివి తేటలకి ఇది ఒక మెచ్చు తునక. మీరందరూ ఇప్పుడు చప్పట్లు కొట్టాలి నా సమయస్ఫూర్తికి (కొంచెం కష్టమైనా సరే..).

 

సరే.. పుస్తక పఠనం ఆరంభం. తాతయ్య భోజనం తరవాత వక్కపొడి నమిలినట్టుగా ఓ పది నిమిషాలు ఈనాడు పుస్తకాన్ని నమిలేసి 'కాసేపు అలా నడుం వాలుస్తా' అనుకుంటూ లోపలికెళ్ళాడు శాలువా కప్పుకుని. ఆయనది ఒక కోడి నిద్ర. గట్టిగా ఫది నిమిషాలు పడుకుంటాడో లేదో.. లేస్తూనే.. 'ఏమ్మా.. కాస్త కాఫీ నీళ్ళు పోస్తావూ అంటూ లేస్తాడు. మధ్యాన్నం పూట నిద్ర లేచాక.. ఆయనకి ఆవలింత కంటే  ముందు 'కాఫీ' అనే పదం వస్తుంది. ఆ తరవాతే.. అది కూడా కాఫీ రావటం లేట్ అయితేనే ఆవలిస్తాడు. లేదంటే అది కూడా బంద్.

 

ఆంద్రజ్యోతి పుస్తకం చదువుతూ అందులోకి లీనమైపోయిన అమ్మమ్మకి అందులో అత్యంత  ఆకర్షణీయమైన ప్రకటన ఒకటి కనిపించింది. KVR ఇంస్టిట్యూట్ వాళ్ళు స్పోకెన్ ఇంగ్లీష్ నేర్పిస్తారనే ప్రకటన అది. దాని సారాంశం - రోజుకి ఒక్క గంట సేపు... అది కూడా ఇంట్లో కూర్చుని సాధన చేస్తే చాలు ఇంగ్లీష్ లో మాట్లాడటం కేవలం నెల రోజుల్లో వస్తుంది అని. అది చదివిన అమ్మమ్మ... నన్ను పిలిచి అది చూడమంది. సరే అని మొత్తం చదివేశాను. అప్పుడు ఆమె - 'ఇంగ్లీష్ నేర్చుకోవాలంటే ఏవేవో కాలేజీలకి వెళ్లి సంవత్సరాల తరబడి నేర్చుకుంటే కానీ రాదు అని అనుకున్నానురా ఇన్నాళ్ళు. వీడేంట్రా నెల రోజుల్లో వచ్చేస్తుందని అంటాడు. ఈ విషయం అప్పుడే తెలిస్తే నేను కూడా నేర్చుకునేదాన్ని కదా. ఇంత కాలం అయ్యాక ఇప్పుడు చెప్తున్నాడు ఈ పిచ్చిముండా కొడుకు" అని

నవ్వుతూ ఇంగ్లీష్ లో తిట్టిన తిట్టు నాకు తెలుగులో వినపడింది.

 

ఇలా అనటంలో ఆమె ఉద్దేశ్యం - ఒక భాష నేర్చుకోవటం ఇంత సులభం అంటూ వాడు జనాన్ని మభ్యపెడుతున్నాడని అనుకోవాలో... లేక నిజంగానే ఈవిడకి ఇంగ్లీష్ లో మాట్లాడాలనే కోరిక కలిగిందో.. అర్ధం కాక, నాకొచ్చిన ఆ నాలుగు ఇంగ్లీష్ ముక్కలనీ ఆ అయోమయంలో కొన్ని క్షణాల పాటు మర్చిపోయాను.

ఇది మీరు నమ్మాలి.

చిక్కితే చిక్కు

ఆంద్రజ్యోతి పత్రికలో నేను చదివిన ఒక హాస్య శీర్షిక ఇక్కడ మీ కోసం. అక్కడ ఉన్నదాన్ని నా మాటల్లో చెప్తున్నాను.

ఒక వ్యక్తి బరువు తగ్గాలనుకున్నాడు.  అందుకోసం ఒక పేరున్న క్లినిక్ ని సంప్రదించి వివరాలు తీసుకున్నాడు. అయిదు రోజుల్లో అయిదు కేజీలు తగ్గిస్తామన్నారు వాళ్ళు. ఈ పెద్దాయన సరేనన్నాడు.

మర్నాడు ఉదయం ఓ అందమైన యువతి ఈయన ఇంటికి వచ్చి తలుపు కొట్టింది. కాళ్ళకి షూస్, ప్యాంటు షర్టు వేసుకున్న ఆమె మెడలో "నన్ను పట్టుకుంటే నేను నీ దాన్ని" అనే బోర్డు. అది చూసాక, ఇంకేముంది.. ఇలాంటి అమ్మాయి దక్కితే అంతకంటే కావలసింది లేదు అనుకుని, వెంటపడటం మొదలెట్టాడు. పరిగెత్తీ పరిగెత్తీ అలసట వచ్చిందే కానీ అమ్మాయి దక్కలేదు. ఇలా అయిదు రోజులు గడిచాయి. తరవాత చూసుకుంటే నిజంగానే అయిదు కేజీలు తగ్గాడు.

మన వాడికి ఉత్సాహం వచ్చి.. వాళ్లకి ఫోన్ చేసి - నేను ఇంకా బరువు తగ్గాలి అని చెప్పాడు. సరే అయితే.. ఈ సారి అయిదు రోజుల్లో పది కేజీలు అని చెప్పారు వాళ్ళు.

మరుసటి రోజు పొద్దున్నే తలుపు తట్టింగ్... మన వాడు డోర్ ఓపెనింగ్. ఈ సారి అంతకు ముందు వచ్చిన అమ్మాయి కంటే కూడా అద్భుత సౌందర్యవతి వచ్చింది.. మెడలో మళ్ళీ అవే మాటలతో బోర్డు... "నన్ను పట్టుకుంటే నేను నీ దాన్నే..". ఈ సారి మాత్రం ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ అమ్మాయిని వదులుకోకూడదని నిశ్చయించుకుని వెంట పడటం మొదలుపెట్టాడు. ఇలా అయిదు రోజుల నిర్విరామ కృషితో మన వాడు నిజంగానే పది కేజీలు తగ్గాడు. అమ్మాయి దక్కలేదే అని ఒకింత నిరాశ కలిగినా, బరువు విషయం గుర్తొచ్చి, ఇదేదో బావుందే అని అనుకుని, రెట్టించిన ఉత్సాహంతో మళ్ళీ ఫోన్ చేసి నేను ఇంకా బరువు తగ్గాలనుకుంటున్నాను అని చెప్పాడు. అది విని వాళ్ళు.. ఈ సారి ఏడు రోజుల్లో పాతిక కిలోలు, కానీ ఇది క్లిష్టమైన పని అని చెప్పారు. ఫరవాలేదు సిద్ధమే అని చెప్పాడు సదరు పెద్దాయన.

మర్నాడు పొద్దున ఎప్పటికంటే కూడా గట్టిగా తలుపు కొట్టిన చప్పుడయ్యేసరికి, వెళ్లి తలుపు తీశాడు ఈయన. తీరా చూస్తే.. అక్కడ ఒక దృఢకాయుడు నిలబడి ఉన్నాడు. అతని మెడలో ఉన్న బోర్డు చూశాక మన వాడు, ఈ సారి క్లినిక్ వాళ్ళు చెప్పినదాని కన్నా.. ఓ అయిదు కిలోలు ఎక్కువే తగ్గాడు. ఇంతకీ అతని మెడలో ఉన్న బోర్డు చెప్పిన మాట ఇదీ... "నేను నిన్ను పట్టుకుంటే నువ్వు నా వాడివవుతావు...."

.............!!!???

చెత్త బుట్ట

అతి తక్కువ ధరలో దొరికినా మనిషికి అత్యంత విలువైన వస్తువు, చెత్త బుట్ట. దీన్ని మేనేజ్ చెయ్యటంలో ఒక్కరోజు తేడా వస్తే చాలు, మన  బతుకుల్ని దుర్గంధభరితం చెయ్యగల శక్తి దీని సొంతం. దాని తీవ్రత ఎంతలా ఉంటుందంటే.. చివరికి అసలీ దుర్గంధం అంతా మన వల్లేనా.. మనం తిన్న ఆహారం వల్లేనా.. అంటే మనం ఇంత దుర్గంధభరితమైన ఆహారాన్ని రెచ్చిపోయి మరీ మేస్తున్నామా అనే అనుమానాలొచ్చి మన మీద మనకే అసహ్యం పుట్టించేంత! అయితే ఇక్కడ కేవలం తినే వస్తువుల కారణంగానే వస్తోందా ఆ దుర్గంధం. లేదు, ఈ గంధానికి కారణం.. ఆకులూ, చెత్త కాగితాలూ, తొక్కలు - ఇలా ఇంకా రకరకాల వస్తువులు. అయితే చాలా రోజుల వరకు చెత్త అంటే ఇదే అని అనుకునేవాణ్ణి. కానీ తరవాత్తరవాత శానా విషయాలు తెలిసిపోయినాయి నాకు. ఎలాగంటే - ఇప్పుడూ... దేవుడి విషయంలో "ఇందుగలడందు లేడని లేదు ఎందెందు వెదకిన అందందే గలడు" అనే మాట నిజం. కాకపోతే మనం వెతకగలగాలి; వెతికినా కనిపించాలి; కనిపించినా మనం చూడగలగాలి. కానీ ఈ మధ్య నేను కొత్తగా తెలుసుకున్న విషయం ఏంటంటే.. చెత్త "ఎందెందు చూసిన అందందే కలదు" అని. అంటే దైవం వెతికితే కానీ కనిపించదు. చెత్త దర్శనం మాత్రం.. చూడాలి అని జస్ట్ అలా మనసులో అనుకుని, ప్రయత్నిస్తే చాలు.. ఎక్కడైనా సరే.. ఎందులో అయినా సరే కనిపించేస్తుంది. అంత కరుణామయి ఈ చెత్త దేవత. ఈ చెత్తలో నేను తెలుసుకున్న రకాలు చాలానే ఉన్నాయి కానీ.. ముఖ్యమైనవి కొన్ని చెప్తాను. వాటిలో మొదటిది... సరే, అందరికీ తెలిసిందే. నేను ఇందాకే చెప్పేశాను. అదే.. రోజువారీ దానికి చెయ్యాల్సిన గౌరవ మర్యాదలు దానికి చెయ్యకపోతే.. ఒక కంటితో  ఆర్తితోను, ఇంకో కంటితో కోపం గాను అలా నోరు తెరుచుకుని మన వైపు ఆరాటంగా చూస్తూ ఉండే చెత్త బుట్టలోని చెత్త.

 

ఇప్పుడు మరో రకం ఏంటంటే.. డిజిటల్ చెత్త. అబ్బో... ఇది శానా డేంజర్ లే. ఎందుకంటే.. ఈ చెత్త వాసన ఒకసారి చూశామా.. ఇహ అది వ్యసనం అయిపోతుంది. ఓ రెండుమూడేళ్ళ క్రితం నేను కూడా చూశాను దీని వాసన. మా  ఫ్రెండ్ ఒకడున్నాడులే.. వాడి ప్రోద్బలంతో చవి చూసిన అనుభూతి ఇది. అంతే.. ఇక అప్పటి నుండి అదేదో  మధురమైన జాజి మల్లెల వాసన చూడటానికి  పరితపించిపోతున్నట్టుగా.. ఈ డిజిటల్ చెత్త వాసన చూడటానిక్కూడా పరితపించిపోయేవాళ్ళం. కొంతమందికి అయితే తిండి తినటం ఓ గంట ఆలస్యమైనా ఫరవాలేదు కానీ దీని వాసన చూడకపోతే మాత్రం నాలుక పిడచ కట్టుకుపోతున్నట్టు, కళ్ళు నీరసంతో ఊడి పడిపోతాయేమో అన్నట్టూ.. ఇలా రకరకాల మానసిక శారీరక ఇబ్బందులు పడిపోయేంతలా అలవాటైపోయింది. పైగా దానికి ఇంగ్లీష్ లో ఒక ముద్దు పేరు.. స్క్రాప్ బుక్ అంటూ! దీని పేరుకి తగ్గట్టే ఇక్కడ మాట్లాడుకునే వాళ్ళంతా నానా చెత్త విషయాలనీ మాట్లాడేసుకుంటూ ఉంటారు. చివరికి పొద్దున్నే ముక్కు చీదేప్పుడు ఎవరికైనా తుమ్ము వస్తే.. అది కూడా 'బిన్ లాడెన్ ని అమెరికా సైన్యం తుదముట్టించింది' అన్నంత ముఖ్యమైన సమాచారం అన్నట్టుగా చీదటం  మధ్యలో ఆపేసి మరీ వచ్చి.. వాళ్ళ ఫ్రెండ్స్ లిస్టులో ఉన్న వాళ్ళందరికీ 'ఇప్పుడే అందిన వార్తా' అని అరుచుకుంటూ మరీ చెప్పేస్తారు. దాన్ని చదివిన వాళ్ళంతా పూల బొకేలతో సదరు వ్యక్తికి ప్రగాఢ పరామర్శ ఒకటీ. ఈ మధ్య ఈ చెత్త అందరికీ కనిపించేట్టుగా ఉందనే భావనతో.. దాన్ని కప్పి పెట్టేలా మూత ఉన్న చెత్త కుండీలు కావాలని జనం కోరుకుంటున్నారన్న విషయం కొంత మందికి తెలిసిందేమో.. దాంతో వెంటనే కొత్త ప్యాంటు షర్టు వేసుకుని వచ్చేసి మరీ.. ఒక కొత్త అందమైన చెత్తకుండీని తయారు చేసి ఒక్కొక్కళ్ళకీ ఒక్కొక్క చెత్తబుట్టని చేతిలో పెట్టి మరీ వెళ్ళారు. దానికి ఇంకో అందమైన పేరు.. "ముఖ పుస్తకం" అని.  మనసులో ఉండే చెత్తనంతా అవతలి వాళ్ళ మొహాన్ని పుస్తకంగా చేసుకుని అక్కడ కక్కి పారేయి.. అదేలెండి.. అక్కడ రాసి పారెయ్యండి అని చెప్తున్నట్టుగా.. ఫేస్ బుక్ అంటూ ఒక  కొత్త చెత్తకుండి..! "ఒక కొత్త చెత్తకుండి" అన్నప్పుడు ఇక్కడ మనం గమనించాల్సిన ముఖ్యమైన  విషయం ఏంటంటే.. కొత్త చెత్త వేసుకునే కుండి అని కాదు. చెత్త పాతదే.. దాన్ని వేసుకునే కుండీ మాత్రం కొత్తది అని. అంటే "old wine in new bottle" లాగా అన్నమాట. వైన్ పాతబడుతున్న కొద్దీ ఎంత భీభత్సమైన వాసన వస్తూ మందుబాబులకి కిక్కెక్కిస్తుందో... చెత్త కూడా ఓల్డ్ అవుతున్న కొద్దీ మాంచి కిక్కెక్కిస్తూ ఉంటుంది ఇక్కడి డిజిటల్ జనాలకి. డిజిటల్ జనాలంటే వాళ్ళెవరో మర మనుషులనుకునేరు.. కానే కాదు. డిజిటల్ చెత్తకి అలవాటు పడ్డ జనాలు అని నా ఉద్దేశ్యం. అవును మరి.. మాటలు ఎంత చెత్తగా ఉన్నా సరే.. ఎంత విసుగు తెప్పించేవిగా ఉన్నా సరే.. ఇవే మాటల్ని మాట్లాడుకునే మనుషులు రోజురోజుకీ పెరుగుతున్నారు అంటే ఏంటీ.. దీని కంపు.. సారీ.. దీని సువాసన వీళ్ళందరికీ మత్తెక్..కాదు.. కిక్కెక్కిస్తోంది అనే కదా.

మనన్ని మభ్య పెడుతున్న మరో చెత్త... సినిమా చెత్త. ఒకానొకప్పుడు.. అంటే రంగుల బొమ్మలు లేని రోజుల్లో.. సినిమా అనేది ఒక అద్భుతమైన కళ... అదొక అందమైన కళాత్మక రంగం అని పేరు. దానికి తగ్గట్టే మంచి మంచి చిత్రాలెన్నో వచ్చేవి. రంగుల ప్రపంచం ఆవిష్కృతం అయ్యాక కూడా చాలానే మంచి చిత్రాలొచ్చాయి. కానీ ఎటొచ్చీ.. ఒక నాలుగైదారేడెనిమిదేళ్ళుగా వచ్చిన సినిమాలలో పట్టుమని పది సినిమాలని కూడా మంచివి అని చెప్పలేకపోతున్నాం. దీనిక్కారణం కూడా ఎవరో కాదండోయ్... మనమే. కధ ఎటువంటిదైనా, నటీనటులెవరైనా, ఆ చిత్రాన్ని నిర్మించేది ఎవరైనా.. ఇవన్నీ అనవసరం. సినిమా హాల్ కి వెళ్ళామా.. కొంచెం సేపు అక్కడ కూర్చున్నామా.. వాడు చూపించిన చెత్తని చూశామా.. ఎంతసేపు ఇదే తప్ప.. ఆ సినిమా ఏంటీ.. అందులో చూపించింది ఏంటీ.. ఆ చిత్రం ద్వారా మనకి చెప్పాలనుకున్న సందేశం ఏంటీ.. ఇవేమీ చూడకుండా మనం వెళ్లిపోతూ ఉంటాం, వాటి వెంట పరిగెత్తుతూ. ఇటువంటి మనన్ని చూసి.. అసలు కధ ఏదైనా ఫరవాలేదు.. ఇటువంటి జనాలున్నంత వరకు మనకు ధోకా లేదు అని అనుకుంటూ... సినీ దర్శకులు జనమేజయులు అయిపోతున్నారు. జనమేజయులు అంటే.. ఇటువంటి తింగరి జనాల వల్ల అజేయులు అయ్యేవారు అని తెలుగు సాహిత్యం కొత్తగా చెప్తున్న అర్ధం. ఇప్పుడు ఇంతసేపు మాట్లాడుకున్నాక ఇక్కడ ఎవరు చెత్త అనేది చెప్పటం నా వల్ల కావట్లేదు. ఎందుకంటే ఇటువంటి సినిమాలు తీస్తున్నందుకు గాను దర్శకులు, నిర్మాతలని చెత్త అనాలా? లేక ఈ సినిమాల్లో నటించే కళాకారులని చెత్త అనాలా? లేక వీటిని ప్రోత్సహిస్తూ ఆనందిస్తున్న జనాలని చెత్త అనాలా? నాకైతే చివరిది సరి అయిందేమో అనిపిస్తోంది.

 

ఇకపోతే మరో రకం చెత్త. ఇది కొంచెం భయంకరమైంది. అయితే అసలీ చెత్త ఏంటి, ఇది ఏ రకానికి చెందింది అనే దాన్ని చెప్పటానికి ముందు నేను ఇంకొక విషయం చెప్పాలనుకుంటున్నాను. ఏంటంటే.. సృష్టిలో ఏదీ వ్యర్ధం కాదు. వ్యర్ధం అనేది లేదు అనేదాన్ని నిజం చేద్దాం అని అనుకున్నారేమో; పైగా రాష్ట్రంలో చెత్త బాగా  పేరుకుపోతోందీ.. దీని వల్ల చాలా పర్యావరణ, ఆరోగ్య సమస్యలు వస్తున్నాయి; పైగా పెరుగుతున్న జనాభాకి కావలసినంత ఇంధనం కూడా మన దగ్గర లేదు; వీటన్నికి చక్కటి పరిష్కారం.. చెత్త నుండి  ఇంధనం/ విద్యుత్తూ తయారు చెయ్యటమే.. కాబట్టి ఆ  విధంగా మనం ముందుకెళ్దాం అని అంటూ ఒక చక్కటి ఉపాయంతో ముందుకొచ్చింది అప్పటి చంద్రబాబునాయిడు గారి ముఖ్యమంత్రిత్వం. మరి అది ఏ కాలనీలో చెత్తకుండీ వరకు ముందుకెళ్ళిందో, ఎంతవరకు ఈ కల సాకారమైందో నాకు తెలీదు కానీ.. ఆలోచన అయితే చాలా మంచిది. చెత్త తగ్గుతుంది. ఇంధనం పెరుగుతుంది. జనం అవసరాలు తీరుతాయి కూడాను. సరే, ఇప్పుడు  విషయానికొస్తే.. మరో రకం చెత్త ఏదైతే ఉందో.. అది ఇలా దేనికోసమైనా సదుపయోగం చెయ్యదగింది కూడా కాదు. అదేంటీ.. సృష్టిలో ఏదీ వ్యర్ధం కానేరదు అని కదా అన్నావు అని అడుగుతారేమో. నిజమే.. కానీ నాక్కూడా ఈ మధ్యే తెలిసింది; అసలేమాత్రం పనికి రానివీ, ఉపయోగించలేనివీ, పైగా మానవాళికి చాలా నష్టాన్ని తెచ్చిపెట్టేవి కూడా ఉన్నాయని.

 

రకరకాల ఆపరేషన్లలో ఉపయోగించటం వల్ల నానా రకాల మరకలు పడ్డ దూది.. కొన్ని నాలాల నుండి మురుగుకంపు కొట్టే చెత్త.. హైదరాబాద్ హుస్సేన్ సాగర్లో కలిపే భయంకరమైన రసాయన వ్యర్ధాలు.. కొన్ని నదుల నుండి తీసి బయటపడేసే కొన్ని జంతువుల మృత కళేబరాలు.. ఇలా రకరకాల చెత్త కనిపిస్తూ ఉంటుంది. వాటి నుండి వచ్చే వాసన సంగతి ఎంత తక్కువగా మాట్లాడుకుంటే అంత మంచిది. అయితే దేనికీ పనికి రాకుండా ఉండే చెత్త నిజానికి ఇది కాదు, కానీ వీటన్నిటినీ ఎందుకు చెప్తున్నానంటే.. ఇక్కడ నేను చెప్పిన ఈ మూడు నాలుగు రకాల చెత్తనీ ఎప్పుడైనా లారీలలో తీసుకెళ్ళి.. అక్కడెక్కడో డంప్ చెయ్యటం కంట పడితే.. చెత్తని డంప్ చేస్తున్నట్టుగా కనిపించదు నాకు. ఉదాహరణకి.. హుస్సేన్ సాగర్ విషయమే తీసుకుంటే.. ఆ రసాయనిక  చెత్తని డంప్ చేస్తుంటే.. అతి ప్రమాదకరమైన కొంతమంది రాయలసీమ ప్రజా నాయకుల (?) ని డంప్ చేస్తున్నట్టుగా; ఆసుపత్రుల దూదిని డంప్ చేస్తుంటే.. వోక్స్ వాగెన్ ప్రాజెక్ట్ రాష్ట్రానికి రాకపోవటానికి కారణమైన ఒక చెత్త

నాయకుడిని డంప్ చేస్తున్నట్టుగా; మృత కళేబరాలని డంప్ చేస్తున్నప్పుడేమో.. రాష్ట్రంలో అసలు 'లా అండ్ ఆర్డర్' అనేది ఉందా అనే అనుమానం వచ్చేట్టుగా పాలన సాగిస్తున్న కొన్ని రాజ-కిరణాలని డంప్ చేస్తున్నట్టుగా; నాలాల నుండి తీసిన చెండాలమైన మురికిని డంప్ చేస్తుంటే.. తెలంగాణా పేరుతో సమాజాన్ని అల్లకల్లోలం చేస్తున్న వ్యక్తి.. ఇలా ఒక్కో రకమైన చెత్తకీ ఒక్కో రాజకీయ నాయకుడు/రాలు గుర్తొస్తూ ఉంటారు నాకు. ఇదంతా రాజకీయానికి చెందిన చెత్త అని నాకనిపిస్తోంది.

 

ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ఒక పెద్ద చెత్త పురాణమే తయారవుతుంది. మొత్తం చదివేశాక అసలిక్కడ రాసిందంతా ఒక చెత్త అని అనిపించుకునే ప్రమాదం కూడా ఉంది. అందుకే.. ఈ పెపంచకంలో నానా రకాల చెత్త బుట్టలూ ఉన్నాయని చెప్పుకుంటూ పోయి చివరికి నేను రాసిన దానికే "చెత్త బుట్ట" నామకరణం జరక్కూదడనే ఉద్దేశ్యంతో ఇక్కడితో నా చేత్తోపాఖ్యానాన్ని ఆపేస్తున్నాను. లేదంటే నిజంగానే ఇదొక చెత్త బుట్ట అయిపోతుంది.

రమణీయం

కొహోతి కొమ్మచ్చి

కొమ్మకి రెమ్మొచ్చి

రెమ్మకి పువ్వొచ్చి

పువ్వుకి నవ్వొచ్చి

నవ్వుకి నువ్వొచ్చి

నీకు నేనొచ్చి

కోతి కొమ్మచ్చి..!

పదాలతో ఆడుకుంటూ, పాడుకుంటూ, మనన్ని ఒక ఆట ఆడించిన (ఆడుకున్న) ముళ్ళపూడి వెంకటరమణుల వారికి ముందుగా శతకోటి నమస్సుమాంజళులు. పదాలతో నవ్వించినా.. అక్షరాలతో గారడీ చేసినా.. మనసు తేలిక పడేలా చేసినా.. ఆయనకే చెల్లు. ఎందుకంటే ఆయన కళామతల్లి ముద్దుబిడ్డ కాబట్టి. నేను నవ్వను, నేనింతే... అని రాయి కంటే కూడా గట్టిగా బిగుసుకుని ఉండే వ్యక్తిని కూడా నవ్వించగల శక్తి ఆయన సొంతం. కళ అనే పదానికి చక్కటి నిర్వచనం రమణులవారు. అవును మరి, మాటలు రాయటం.. ఆ రాతలని పలికించటం.. ఆ పలుకులని చిత్రీకరించటం.. ఆ చిత్రాన్ని అందంగా చూపించటం.. ఆ అందాన్ని ఆనందించేలా చెయ్యటం.. ఆ ఆనందాన్ని మనకివ్వటం.. ఇవన్నీ ఒకే మనిషి  చెయ్యగలడా..? ఈయన చేశారు. నువ్వు రాసేవాడివైతే నేను గీసేవాణ్ని అంటూ రమణగారి మాటలని అత్యద్భుతంగా బొమ్మీకరించారు ఈయన చిరకాల స్నేహితుడైన బాపుగారు.

"నను గోడ లేని చిత్తరువుగా చేసి వెళ్ళిపోయిన నా వెంకట్రావు కోటి కోట్ల జ్ఞాపకాలకు సభక్తికంగా" అంటూ నమస్కరిస్తున్నబాపుగారికి ప్రణామం చేస్తున్నాను.

వీళ్ళిద్దరి స్నేహం గురించి మాట్లాడుకోవాలంటే బహుశా ఒక గ్రంధం చదివినంత పని అవుతుందేమో. ఎందుకంటే స్నేహమనే పదంలో చెరో అక్షరం వీళ్ళిద్దరూ. సృష్టిలో వీళ్ళు లేకపోతే అసలు స్నేహం అనే పదానికి అర్ధం ఉండేది కాదేమో అనేంత అందమైన బంధం వీళ్ళది. ఇప్పటికీ చాలామంది ఆంధ్రులకి బాపు, రమణ అనే వాళ్ళు ఇద్దరు వ్యక్తులు అంటే తెలీదు. బాపు రమణ అనేది ఒకే వ్యక్తి పేరు అని అనుకొంటారు. అంతలా కలిసిపోయారు వీళ్ళిద్దరూ. వీళ్ళని ఒకటిగా చూశాం కానీ ఇద్దరిగా చూడలేకపోయాం. ఇంత మంచి స్నేహితులు ఉన్న కాలంలో మనం కూడా ఉన్నాం అనే భావన గొప్పగా ఉంటుంది.

నీ రాతలు - నా గీతలు అంటున్నట్టుగా... ముళ్ళపూడి వారి మాటలకి బాపుగారి బొమ్మలు ఉండేవి. అసలు నాకొక అనుమానం ఎప్పటి నుండో అలా ఉండిపోయింది. అదేంటంటే, రమణగారు రాస్తే.. దానికి తగ్గట్టుగా బాపు బొమ్మలు రూపుదిద్దుకునేవా? లేక బాపుగారు గీస్తే.. వాటికి తగ్గట్టుగా రమణగారి మాటలు పలికేవా? ఏది ఏమైనా... దాదాపు ఏడు దశాబ్దాల స్నేహం.. అంతే వయసు గల రచన. ఈయన బొమ్మలు ప్రాణం పోసుకొంటూనే ఉన్నాయి. అంతలోనే ఆ కలం అలసిపోయింది. రాసింది చాల్లే కానీ ఇక రావయ్యా అంటూ లాక్కెళ్ళాడు ఆ రామయ్య. 'అదేంటీ నువ్వే లేకపోతే నా బొమ్మలకి మాటలు నేర్పించేది ఎవరు మరి' అని ఒక పక్కన ప్రియనేస్తం అడుగుతున్నా సరే వినిపించుకోకుండా రాముడంటే వెళ్ళిపోయింది ఈ కలం. పాపం.. ఆ బొమ్మలన్నీ మూగరోదనతో అలా చూస్తూ ఉండటం తప్ప ఏమీ చెయ్యలేకపోయాయి. మాటలొచ్చిన బొమ్మలు మాత్రం ఇక ఇప్పటినుండి ఒకళ్ళకొకళ్ళం అంటూ నమ్మలేని ఈ నిజాన్ని జీర్ణించుకోటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాయి. మాటలు నేర్చిన మనం మాత్రం ఈయన చేతుల్లో బొమ్మలమైపోయాం. ఆ బొమ్మలతో ఇష్టం వచ్చినట్టు ఆడుకున్నాడు ఈ పెద్దాయన. కానీ చివరికి ఇలా ఏ మాత్రం కనికరం లేకుండా ఆయన దారిన ఆయన వెళ్ళిపోయాడు.. చెప్పా పెట్టకుండా. ఇప్పుడు ఈయన రాతలతో, రాతల విన్యాసాలతో స్వర్గలోకపు వాసులని అలరించటానికి, రాములోరి చెంత చేరి సేద తీరుతున్నాడు. ఈయన కోసం ఎంతోమంది దేవతలు భూలోకానికి చేరుతుంటే, ఈయన మాత్రం స్వర్గలోకానికి భవ బంధనాల ముళ్ళ"పూడిక" తొలగించుకుని మరీ వెళ్ళాడు. ఇదిగో..ఇప్పుడిలా హాయిగా నవ్వుతూ స్వర్గలోక వాసులని కూడా ఆయన చతురోక్తులతో ఓలలాడిస్తున్నాడు.

చరిత్రలో క్రీస్తుశకం 1931వ సంవత్సరం ఎంతో అదృష్టం చేసుకుంది. ఎందుకంటే ఈ సంవత్సరం రమణగారికి జన్మనిచ్చింది మరి. అదే జరిగి ఉండకపోతే, ఈ రోజున అసలు సాహితీలోకం ఈ సంవత్సరం గురించి మాట్లాడుకునే  అవకాశమే ఉండేది కాదేమో. ఆహా.. ఎంతటి అదృష్టం ఈ సంవత్సరానికి. అలా ఓ మనిషికి జన్మనిచ్చి.. ఇలా శాశ్వతమైన ప్రఖ్యాతి కొట్టేసింది. దాని తరవాత మళ్ళీ అంతటి ముఖ్యమైన సంవత్సరంగా స్థిరపడిపోయింది 1942. ఈ సంవత్సరంలోనే రమణ గారు అందమైన స్నేహ బంధానికి తెర తీస్తున్నారు అన్నట్టుగా బాపుగారిని మొట్టమొదటిసారిగా కలిశారు.

సినీ రమణీయం, బాపు రమణీయం, కధా రమణీయం, కదంబ రమణీయం... లాంటి ఎన్నో పుస్తకాలు ఆంధ్రుల మనస్సులలో ఎంత రమణీయంగా నాటుకుపోయాయో  తెలిసిందే.

ఆయన రాసిన మొట్టమొదటి గల్పిక "అమ్మ మాట వినకపోతే" 1945లో అచ్చు వేయబడటంతో మొదలైంది ఆయన సాహితీ ప్రస్థానం. అటుపైన చిన్న చిన్న ఉద్యోగాలు చేస్తూ ఉండగా 1953లో ఆంధ్రపత్రికలో రిపోర్టర్ గా ఉద్యోగం సంపాదించి.. తరవాత నెమ్మదిగా చిత్రసీమతో సాన్నిహిత్యం కలిగేసరికి ఆయనలోని పూర్తిస్థాయి కళ  బయటి ప్రపంచానికి తెలిసే అవకాశం దొరికింది. అది వినా ఆయన వెనక్కి తిరిగి చూసుకోలేదనే చెప్పచ్చు. కధా రచయితగా, మాటల రచయితగా, దర్శకుడిగా బహుముఖ ప్రజ్ఞాశాలి అనిపించుకున్న రమణగారు - అందమైన చిత్రాల స్రష్ట కూడా.

అన్నపూర్ణమ్మ సహాయంతో "ఇద్దరు మిత్రుల"ని కలిపినా..

"బుద్ధిమంతుడి"గా కనిపిస్తూనే "ప్రేమించి చూడు" అని ఊరించి కవ్వించినా..

"సంపూర్ణ రామాయణా"న్ని అత్యద్భుతంగా ఆవిష్కరించినా..

"గోరంత దీపం"తో సాహితీ ప్రియులకి కొండంత వెలుగుని అందించినా..

మహా భక్తుడైనటువంటి "త్యాగయ్య" చేతనే కీర్తనలు పాడించినా..

తెలుగువారి మీదికి హాస్య "బుల్లెట్"లు విసిరినా..

"ముత్యాల ముగ్గు" వేసి మరీ "అందాల రాముణ్ణి" ఆహ్వానించినా..

"మూగ మనసుల" వలన మాట్లాడలేకపోయిన సావిత్రీ నాగేశ్వరరావులని "నవరాత్రుల"లో నానా అల్లరీ చేయించి చివరికి వాళ్ళిద్దరినీ కలిపినా..

"Mr. పెళ్ళాం" తో "దాగుడుమూతలా"డించినా..

చక్కటి హాస్యానికి మాత్రం "సాక్షి"గా నిలవటం.. సాహిత్యంలో "పూలరంగడి"లా ఉండటం ఆయనకే చెల్లింది. బాపు గారి సహచర్యంతో "ప్రాణ మిత్రులు"గా ఇద్దరు స్థిరపడిపోయారు.

తెలుగులో ఆణిముత్యాల్లాంటి 37 చిత్రాలతో పాటు.. హిందీలో హిట్ హిట్ హుర్రే అనిపించుకున్న "హమ్ పాంచ్" లాంటి రెండు చిత్రాల కోసం పనిచేసి బాలీవుడ్ లో కూడా జెండా పాతారు. ఆయన పని చేసిన కొన్ని సినిమాలలోని డైలాగులు విన్నాక ప్రేక్షకులు నవ్వీ నవ్వీ బాపు'రే అనటం మామూలే.

ఇడిగిడిగో బుడుగు అని అంటూనే వాణ్ని "చిచ్చుల పిడుగు" అని అభివర్ణించినా... "వైకేరియస్ లయబిలిటీ"  (vicarious liability) లాంటి పదాలని ప్రయోగించి జీవితంలో ఎదుర్కున్న కష్టాల్ని కూడా అత్యంత హాస్యంగా వర్ణించినా... ఈ రోజున బుడుగు పుస్తకంలోని ఎన్నో మాటలని పెద్ద వాళ్ళు, వాళ్ళ పిల్లలకి  అలవాటయ్యేలా నేర్పించినా.. ఎంతో మంది ప్రేమికులు ఆయన సృష్టించిన రాధాగోపాళాల లాగానే  ఉండాలని  ప్రయత్నించినా.. పక్కింట్లో లావుపాటి పిన్నిగారు లాంటి వ్యక్తి ఉండాలని కోరుకున్నా.. ప్రతి ఇంట్లోను ఒక బాబాయ్ ఉండాలనుకున్నా.. ఒకవేళ లేకపోతే బాబాయ్ ఉన్నట్టుగా ఊహించుకుంటూ మాట్లాడినా.. ఇవన్నీ మన జీవితాల మీద ఆయన రాతల ప్రభావం ఎంతగా ఉందో రుజువు చేసేవే.

తెలుగింటి దంపతులకు 'బుడుగు' ముళ్ళపూడి వారి వరప్రసాదం. వాళ్ళ పిల్లలు సరిగ్గా ఇలాగే ఉండాలని కోరుకునేంత అందంగా సృష్టించారు వేంకటరమణుల వారు. బుడుగు చేసే అల్లరి పనులు, వాడి చేష్టలు.. అలాగే పెసూ వేసే కొంటె ప్రశ్నలు...దాని హావ భావాలు..ఇలా ఎంతో ఆహ్లాదకర హాస్య పూరిత సుందర పర్ణశాలలో తిప్పుతారు రచయిత వారి మైత్రి బాపుతో సహా.

ఆయన జీవితచరిత్రని తెలుసుకోవాలన్నా.. అసలు జీవితంలో ఎదురయ్యే సమస్యలని ఎంత సులభంగా అధిగమించచ్చు అనే విషయాన్ని అర్ధం చేసుకోవాలన్నా.. సమస్యల్లో కూడా నవ్వగలగటం ఎలా అనే  రహస్యాన్ని వంటపట్టించుకోవాలన్నా.. అసలు సమస్యని చూసే దృక్కోణం ఎలా ఉండాలనే విషయాన్ని అర్ధం చేసుకోవాలనుకున్నా.. ముళ్ళపూడి వారి "కోతి కొమ్మచ్చి" ఆటలని చూస్తే సరి. ఇంత వయసులో కూడా అన్నన్ని కుప్పి గంతులేస్తూ.. ఆయనతో పాటే మనన్ని కూడా ఒక కొమ్మ మీది నుండి ఇంకో కొమ్మ మీదికి  తీసుకెళ్తూ... ఆ గంతుల్లోనే ఎన్నో విషయాల్ని చక్కటి  హాస్యంతో చూపించిన ఈయనకి... సలాం....!!! ఈయన జీవితాన్ని కోతికొమ్మచ్చితో పోల్చి.. అసలు జీవితమంటే ఇదే.. ఎన్నో విషయాలని ఒకే సమయంలో ఎన్నో ఆటలాడటమే అనేట్టుగా చిత్రీకరిస్తూ అంతలోనే.. ఇంకోతి కొమ్మచ్చి అంటూ మరెన్నో విషయాలతో మనన్ని గుక్క తిప్పుకోకుండా చేసిన ఈయన... సాహిత్యంలో అమరులయ్యారు, వంగ్యపూరిత వర్ణనలో మహర్షులయ్యారు.

ఈ రోజు (జూన్ 28) ముళ్ళపూడి వెంకటరమణగారి జయంతి. ఈ సందర్భంగా... ముళ్ళపూడి వారికి నమస్కరిస్తూ... అందరికీ సుపరిచితమే అయినా... ఈతరం వాళ్ళు, వీళ్ళ ద్వారా రాబోయే తరం వాళ్ళు కూడా ఈ పుస్తకాలని చదవాలి... తద్వారా.. చక్కటి సాహిత్యంతో కూడిన అందమైన హాస్యాన్ని అందరూ ఆస్వాదించాలనే ఒక కోరికతో.. తెలుగు తీయదనం అంటే ఇలా ఉంటుందని రుజువు చేయాలనే తపనతో.. ఇక్కడ నా ఆంధ్రులందరి కోసం బుడుగు పుస్తకం లింక్ ఇస్తున్నాను. దాంతో పాటే.. బాపు హాస్యగుళికలని కూడా రెండు భాగాలుగా జత చేశాను. ఎవరికి ఎప్పుడు ఏ రోగం వచ్చినా కూడా ఈ పుస్తకాల్లో నుండి వారిక్కావలసిన మందు ఏదో ఒకదాన్ని తీసుకుని వేసుకోవచ్చు. ముఖ్య గమనిక.. ఈ గుళికలని ఉపయోగించిన తరవాత భోజనానికి కనీసం ఒక రెండు గంటల వ్యవధి ఉండేలా చూసుకోవాలి, లేదంటే భోజనం వంట పట్టదు.ఆ తరవాత మీ ఇష్టం.

Budugu pustakam
Bapucartoons-part - 1
Bapu cartoons part - 2

ఝాటర్ ఢమాల్....!!!!

డామేజర్ అను ఒక మేనేజర్...

డైరెక్టర్ రూంలో బాగా వాయింపు అయినట్టుంది...మొహం మాడ్చుకుని బయటికొచ్చాడు. అదేంటో... వాడలా బయటికొస్తుంటే రకరకాల భావాలు కనిపిస్తున్నాయి మొహంలో...! సినిమా మధ్యలో దొరికిన బ్రేక్ టైంలో ఓపెనర్ తో ట్రీంగ్...ట్రూయీంగ్.. అంటూ కూల్ డ్రింక్స్ బాటిల్స్ మీద ఓపెనర్ తో రాస్తూ అమ్ముకోటానికి వచ్చే వాడిలాగా..కోఠి బస్సు స్టాండ్లో "యే పల్లి బఠానేయ్ గరం గరం.. " అని అరుస్తూ జనం వెంటపడే వాడిలాగా... కిరాణా కొట్టులో పని చేసే పిల్ల వాడిని "ఒరేయ్.. కిలో కంది పప్పు కట్టమని చెప్పాను...కట్టావా" అంటూ కసురుకునే వాడిలాగా... అదేంటో...ఇలా రకరకాలుగా కనపడుతూ ఉంటాడు. అక్కడికేదో మునిగిపోతున్నట్టు..హడావిడిగా వాడి డెస్క్ దగ్గరికొచ్చేసి... అర్జెంటుగా ఓ నలుగురి మీద ఏ మాత్రం అవసరం లేకపోయినా సరే కాకి లాగా అరిచేస్తే కానీ...నాలుక మీద దురద తీరదు అన్నట్టు...మనశ్శాంతి ఉండదు అన్నట్టు.. పరిగెట్టుకొచ్చేస్తూ  ఉంటాడు... తీరా  చూస్తే  అక్కడేమీ అంత అజ్జెంటు పని ఉండి చావదు... వెధవ మొహానికి. అదేలెండి.. నేను  మాట్లాడేది  మీరనుకుంటున్న సదరు మహానుభావుడి గురించే. ఆఫీసు ల్యాండ్ లైన్ నుండి నా సెల్ ఫోన్ కి  మిస్ కాల్  ఇచ్చే కక్కుర్తి  మొహమూ వాడునూ. అదేంటో... ఈ మేనేజర్ అనేవాడు ఉన్నాడు చూసారు... ఏదో  చేసేద్దామనుకుని  ఏదేదో  మొదలెట్టేస్తాడు... చివరికి చేసేదేమీ ఉండదు. కొంతమంది మేనేజర్లు అయితే  మరీనూ, వాళ్లకన్నీ  తెలుసనుకుంటారు. కానీ వాడొక మైదానంగాడన్న సంగతి అందరికీ తెలుసన్న సంగతి వాడికి తెలీదు. పైగా ఒక దిక్కుమాలిన భావం ఒకటీ మొహానికి.. అదేదో సినిమాలో బాలకృష్ణ గావుకేకలు పెడుతూ "నేను కొట్టినా చస్తావు..నన్ను కొట్టినా చస్తావు..." అని అంటున్నట్టుగా..!!!

ఒక్కోసారి చూడండి.... డైరెక్టర్ రూంలో నుండి బయటికి వస్తూ... అదేదో అడ్వర్టైస్మెంట్ లో... (క్లోజ్-అప్ అనుకుంటా) వాడి నవ్వు చూడగానే.. "దగ్గరగా రా...దగ్గరగా రా..." అనే ఒక ఆర్తనాదం గుర్తొస్తుంది. అబ్బో, లేక లేక ప్రేమతో గుఱ్ఱం పళ్ళేసుకుని సకిలించుకుంటూ మరీ పిలిచాడు కదా అని నవ్వుకుంటూ  దగ్గరికెళ్తామా... తీరా చూస్తే మళ్ళీ అదే కంపు, అవే అరుపులు, అవే తిట్లు, అదే కసురు. అప్పుడర్ధమౌతుంది అసలు విషయం, ఇది ఏడవలేక నవ్వూ అనీ. కంపెనీ కాబ్ లో కూరగాయలు కొనుక్కోటానికెళ్ళే  పింజారీ మొహమూ...వాడూను.

ఆ మధ్య ఓసారి ఉన్నట్టుండి డెస్క్ దగ్గరికొచ్చి, రేపు శనివారం షాపింగ్ కి వెళ్దాం రాగలవా శాండిల్య అని అడిగాడు. ఇంతమంది ఉంటే నన్ను అడుగుతున్నాడేంటబ్బా..  ఇదేదో ఉపద్రవానికొచ్చినట్టుందే అని అనుకుని, "హా వస్తానండి.. ఇంతకీ ఏం కొనాలి మీరు అని అడిగాను. వాడు ఓ చిన్న లిస్టు చూపించాడు. ఆ అతి చిన్న లిస్టు  చదవటానికి నాకు కనీసం ఓ  ముప్పావు  గంట పట్టింది. అసలు వాడు ఈ లిస్టుని రాయటానికి చేసిన కృషి  చదువుకునేప్పుడు కనుక చేసి ఉంటే.. ఈ పాటికి ICWAI పాస్ అయిపోయి ఉండేవాడు దరిద్రుడు. పైగా..  అందులో  వాడు కొనాలనుకుని రాసిన వస్తువులు ఏంటా అని చదివేసరికి.. ఈ వస్తువులు కొనుక్కోటానికి ఎవడైనా పెళ్ళాన్ని తీసుకుని వెళ్తాడ్రా పిచ్చుక పీనుగా.. అలాంటిది నన్ను అడుగుతావెంట్రా ముష్టి మిధునం అని తిట్టుకుని "అంటే ఇప్పుడు నేను రావటం కుదురుతుందో లేదో తెలీదు" అని అంటూ నసుగుతూ తటపటాయించాను. నేను రాను, రాలేను అని అంటానేమో అని వాడు గ్రహించినట్టున్నాడు, వెంటనే, ఆర్టీసీ బస్సులో పక్కసీట్లో  ఉన్నవాడు లేవగానే అక్కడ ఇంకొకడు వచ్చి కుర్చుంటాడేమో అని, అందరినీ తోసేసుకుంటూ.. ఓ నలుగురు కింద పడిపోయేలా గంతులేస్తూ వెళ్లి మరీ ఆ సీట్లో కూలబడే కక్కుర్తి మొహంగాడిలాగా.. నన్ను ఇంకో మాట మాట్లాడనివ్వకుండా "నువ్వొస్తున్నావు అంతే" అనేశాడు. సరే కానీలే.. శనిగ్రహం బలం ఎక్కువగా ఉన్నప్పుడు మనం తప్పించుకోవటం కష్టం అనిపించి సరేనన్నాను. పైగా శనిగ్రహానికి ఉపగ్రహంగాడే  ప్రత్యక్షంగా  చెప్తున్నాడు.. నీకు బ్యాడ్ టైం స్టార్ట్  అయిపొయింది అని. అలాంటప్పుడు ఇంక చేసేదేముంటుంది. అసలు వాడు కొనాలనుకున్న వస్తువుల్లో తొంభై శాతం అన్నీ వంటింటి సామానే ఉన్నాయి. ఇంతకీ వీటి షాపింగ్ విషయంలో వాడు నన్నే పిలవటానికి కారణం.. వీడు తెలుగువాడే అయినప్పటికీ చిన్నప్పటి నుండి బెంగుళూరులోనే ఉండి చచ్చాడు. అందువల్ల హైదరాబాద్  అంతగా పరిచయం లేదుట.. అది నా  ప్రాణానికొచ్చింది ఇప్పుడు. అసలు నాకు అనుమానం ఏంటంటే... ఇలా లిస్టు రాసేప్పుడు వాడు వాళ్ళావిడతో చెప్పి ఉంటాడు.. "ఇవన్నీ కొనేప్పుడు నాతో రావటానికి ఓ గైడ్ ఉన్నాడు, హైదరాబాద్లో వాడు మనకి డ్రైవర్ లాంటివాడు" అని..!

సరే.. ఇంకేం.. శనిగాడు, శనివారం రానే వచ్చాయి. అసలు ఇవన్నీ కొనాలంటే మేము వెళ్ళాల్సిన ప్రాంతం... అత్యంత భయంకరమైన జన సమ్మర్దంగా ఉండే ప్రాంతం. ఇక్కడికి రాగానే ఓ చిలిపి ఆలోచన వచ్చింది - "ఇసుక వేస్తే రాలనంత జనాలు" అని అంటూ ఉంటారు కదా.. అసలది ఎంతవరకూ నిజమో చూద్దాం అని. అంతే.. వచ్చిందే తడవుగా అలా విసిరి చూశాను. "రాలను పో" అని ఓ వెటకారపు నవ్వు నవ్వి అలా గాల్లోనే కలిసిపోయింది పాపం ఆ ఇసుక. ప్రాణం లేని ఆ ఇసుక ప్రాణాలు ఆ విధంగా గాల్లోనే కలిసిపోయేలా చేసిన పాపం చుట్టుకున్నాను.. కింద అంతమంది జనాలున్నారు మరి! హుమ్మ్.. అంతా నా భ్రమలే అని అనుకుని.. మళ్ళీ ప్రయత్నిద్దాం అని అలాగే చేశాను. ఓ గుప్పెడు ఇసుకని పైకెగరేసి అలా చూస్తూ ఉన్నాను. ఓ నాలుగైదు నిమిషాల తరవాత  "అలా రోడ్డు మధ్యలో నిలబడి నోరు తెరుచుకుని మరీ చూస్తావెంట్రా దరిద్రుడా.. నీ చుట్టూ ఇంతమందిని పెట్టుకుని కింద పడమంటే ఎట్లా.. నీ బుర్రని ఏమనాల్రా పిచ్చి పీనుగా" అని కొన్ని మధురమైన వాక్కులు వినిపించాయి. చంటి పిల్లలని చంపెయ్యటానికి ఆకాశంలోకి ఎగరేసిన కంసుడితో పలికినట్టుగా నాతో కూడా ఆకాశవాణి అలా అంటోందేమో అని అనుకున్నాను.. ఆ తరవాత అర్ధమైంది.. నన్నలా తిట్టింది నేను విసిరిన ఇసుకే అని. అదేంటో.. ఈ శనిగాడు పక్కనుండేసరికి దాని ప్రభావం వల్లనేమో నాకు  ఈ రోజు ఇలాంటి ఆలోచనలు వస్తున్నాయి! అప్పుడు రుజువైంది నాకు బ్యాడ్ టైం చాలా దారుణంగా  మొదలైపోయిందని! అయినా ఇంత మంది జనం ఉండే ప్రదేశం ఏంటా, ఎక్కడుందా అని కదూ మీ అనుమానం.. సామాన్యంగా జీవితం మీద విరక్తి పుట్టినప్పుడు  అక్కడికెళ్ళి మోక్ష ప్రాప్తి కోసం చూస్తూ ఉంటారు కొంతమంది మా హైదరాబాద్ వాళ్ళు! అంతటి పుణ్య ధామం అది. అక్కడి దుమ్ము.. క్షమించండి.. ధూళి పవిత్రమైంది. నుదుటి మీద పూసుకోవక్కర్లేదు, దానంతట అదే మొహం అంతా పులుముకుంటుంది. అక్కడి మనుషుల మనసులు.. అబ్బో ఇంక దాని గురించి ఎంత చెప్పినా తక్కువే. ఏవండీ అని పిలిస్తే చాలు.. అక్కడికేదో మనం వాణ్ని అమ్మ నా బూతులూ ఉపయోగించి తిడుతూ పలకరించినట్టు చూస్తూ ఉంటాడు ప్రతి వాడూను. హుమ్మ్... ఇంకా అర్ధం కాలేదా, అదే... హైదరాబాద్లోనే అత్యంత అందమైన ప్రదేశం... అఫ్జల్ గంజ్ అని ఒకటుందిలే.

సరే.. ఎలాగో మొత్తమ్మీద అక్కడ మా శనిగాడు, నేను కలిసి వాడిక్కావలసిన చెత్త మొత్తం దాదాపు కొనేశాం.. ఇంతలో అలా ఉన్నట్టుండి దారి తప్పి.. వాడు నేను చెరోవైపుకి  వెళ్ళిపోయాం. ఎక్కడున్నాడా కనుక్కుందాం.. అసలే హైదరాబాద్ తెలిసి చావదు వీడికి అని ఫోన్ చేసి "ఎక్కడున్నారు సార్ మీరు?" అని అడిగితే వాడిచ్చిన సమాధానం విని... ప్రపంచంలో బూతు అనే మాట కూడా సిగ్గుపడేలా తిట్టుకున్నాను వాణ్ని! మా మేనేజర్ పీనుగు ఇచ్చిన సమాధానం ఏంటో తెలుసా...  "నీకు చంద్రుడు కనిపిస్తున్నాడా" అని అడిగాడు. ఇంత మంది మధ్యలో వీడికి కేరాఫ్ చంద్రుడి అడ్రస్ ఎందుకబ్బా అని అనిపించింది. వీడు ఏ చంద్రుడి విషయం అడుగుతున్నాడో అర్ధమయ్యి చావక తల పైకెత్తి "హా కనిపిస్తున్నాడండి" అని చెప్పాను "హా.. సరిగ్గా దానికింద ఓ షాప్ ఉంది, దాని ముందు నిలబడి ఉన్నాను" అని చెప్పాడు. "ఇన్ని లక్షలమందీ ఉన్నది చంద్రుడి కిందనే కదరా... అమావాస్య రోజు వెన్నెల కోసం మిడిగుడ్లేసుకుని ఎదురుచూసే గుడ్డి బద్రీ" అని తిట్టుకుని... తరవాత ఎందుకో అనుమానం వచ్చి చుట్టూ పరికించి చూశాను. అప్పుడు అర్ధమైంది వీడి కక్కుర్తి పవర్ ఏంటో... అది వీడి చేత ఎలా మాట్లాడిస్తుందో. వీడికి తాగుడు పిచ్చి. తెగ తాగి చస్తాడు. మంచి నీళ్ళు కాదు, మత్తెక్కించే మంచి తీర్థం గురించి చెప్తున్నాను నేను! బార్ కనిపిస్తే చాలు.. కుక్కలాగా చొంగ కార్చుకుంటూ మరీ పరిగెత్తుతాడు. అక్కడేదో చంద్ర బార్ అని ఉంది. దానికి ఈ నికృష్టుడు పెట్టుకున్న ముద్దు పేరు చంద్రుడు. దాని కింద గ్రౌండ్ ఫ్లోర్లో ఏదో నగల దుకాణం  ఉంటే.. దొంగతనం చేశాకా వాడి సహ-దొంగ కార్ తీసుకు రాగానే అందులోకి దూకేసి చకాచకా పారిపోయే ప్లాన్ లో ఉన్న దొంగవెధవ లాగా కళ్ళు తిప్పుతూ అక్కడ నాకోసం చూస్తూ ఉన్నాడు. వంటింటి సామగ్రి కావాలంటూ.. ఆభరణాల షాప్ కి వెళ్లి ఏం చేసి చస్తున్నావురా దరిద్రుడా అని ఓసారి మా మేనేజర్ని  అతి సామాన్యంగా తలచుకుని... వాడి దగ్గరికెళ్ళి "ఇంక ఇంటికి వెళ్దామా సార్.. అయిపోయిందిగా షాపింగ్" అని అడిగాను. వీణ్ణి అంత తేలిగ్గా వదిలితే ఎక్కడ త్వరగా కొంపకెళ్ళిపోయి విశ్రాంతి తీసుకుంటాడో అని అనుకున్నాడేమో.. ఇప్పుడు వెళ్లి బట్టలు కొనుక్కుందాం పద అన్నాడు. ఇప్పుడు వీటన్నిటినీ ఏ షాప్ వాడూ లోపలికి రానివ్వడు సార్ అని చెప్పాను. ఓహో అవును కదా అని ఆలోచిస్తుంటే.. అమ్మయ్య, అయితే  ఈ రోజుకి  వద్దులే అని అంటాడనుకున్నాను. వాడు ఊరుకుంటాడా "దీని గురించి ఎందుకు కంగారు.. నా కార్ ఉందిగా.. అందులో వేసి పారేద్దాం" అని అన్నాడు. అప్పుడనుకున్నాను.. "అందులో వేసి పారేద్దాం" అనే వీడి మాటలు నిజమయ్యేట్టుగా.. వీడి సామాను, కార్ తో సహా దొంగలెట్టుకెళ్తే పీడా విరగడైపోతుంది అని అనుకుని.. తప్పదుగా.. సరేనన్నాను. అక్కడ కూడా వీడి చేష్టలు, హావ భావాలు చూసి నాకు షాపింగ్ అంటేనే విరక్తి పుట్టేసింది. వీడెళ్లి అక్కడ ఓ పింక్ కలర్ ప్యాంటు, ఎల్లో కలర్ షర్టు కొనుక్కుని, దాని మీదికి చాలా బాగా సూట్ అవుతుంది అని గెంతుకుంటూ వెళ్లి  ఒక ఆకుపచ్చ రంగు టై కొనుక్కున్నాడు. అప్పుడు మాత్రం.. అదేదో సినిమాలో సుత్తీరబద్దర్రావ్ తిట్టుకున్నట్టు, నేను కూడా "నన్ను షాపింగ్ కి అని పిలిచీ ఇలాంటి దారుణమైన పనులు చేస్తావారా.. పోతావురోరేయ్.. నాశనమైపోతావురా! ఇంకోసారి నన్ను షాపింగ్ అని పిలిస్తే నీ నవరంధ్రాల్లో మైనం కూరుతాను వెధవ్వా!!!" అని తిట్టుకున్నాను.

ఆ తరవాత ఎండా కాలంలో అనుకోకుండా వచ్చే చల్లటి వర్షం అన్నట్టు.. ఏదో అలా అలా వీడికి పొరపాటున మంచితనం అనేది పుట్టిందేమో, నన్ను ఇంటి దాకా దింపుతాను అనేసరికి హాశ్చర్యంతో నోరు తెరిచేసాను. బయట వేడికి తట్టుకోలేక, లోపల చల్లగా ఉందనుకున్నాయేమో... ఈలోగా నాలుగైదు ఈగిల్స్ (ఈగలు కాదు)  అలా కొంచెం సేపు నా నోట్లో విహరించి మరీ వచ్చేసాయి. షాపింగ్ చేసీ చేసీ బాగా ఆకలిగా ఉన్నట్టుంది, ఇంటికెళ్తూ దారిలో వాడు బెంగుళూరులో చేసిన అరివీర భయంకర సాహసోపేత కృత్యాలన్నిటినీ నాకు చెప్తూ కడుపు నింపుకున్నాడు.

కానీ మనకంటూ ఒకడు ధైర్యం చెప్పేవాడు.. కష్ట సమయాల్లో నేనున్నానంటూ వెన్ను తట్టి ప్రోత్సహించేవాడు; ఒకే సమయంలో తన పై అధికారులకి సమాధానం చెప్పుకుంటూ, తన కిందివాళ్ళని సంభాళించుకుంటూ, పని సాఫీగా జరిగేలా జాగ్రత్త పడుతూ, ఎన్నో చికాకులని అదుపులో పెట్టుకుంటూ; మనకేదైనా కావాలంటే అతడున్నాడు అనే ధైర్యాన్ని మనసులలో కలిగిస్తూ... ముందుకు సాగే ఒక హీరో కూడా అతడే.

మళ్ళీ ఇదేంటీ ఉన్నట్టుండి అనుకుంటారేమో.. ఏం లేదులెండి.. ఎంత కాదనుకున్నా త్వరలో నేను కూడా ఓ మేనేజర్ని అవాల్సినవాణ్ణేగా.. కాబట్టి వీణ్ణి అన్న మాటల్లో నన్ను నేను చూసుకోలేక, వాణ్ని తిట్టుకున్న ప్రతిసారీ చివరిలో ఇలా కూడా అనుకుంటూ తృప్తి పడుతూ ఉంటాను. అంతే కానీ వాడి మీద అభిమానంతో మాత్రం కాదు. అసలు మా మేనేజర్ని మనస్ఫూర్తిగా  అభిమానించగలిగే జీవి ఈ భూమ్మీద ఉంటుందని కూడా నేననుకోవట్లేదు.

హెల్మెట్ పెట్టుకుని కార్ నడిపే తింగరి మొహమూ వాడూ..!